عاشورا؛ تجلی ادب رحمانی
16 بازدید
محل نشر: رواق اندیشه » بهمن 1383 - شماره 38 (22 صفحه - از 54 تا 75)
نقش: نویسنده
سال نشر: 00/0/0
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
ادب، حدشناسی، قملرودانی و نگاهداشت جایگاه و حد خویشتن است که بر معرفت نفس و معرفت رب استوار می‌باشد؛ چه این که ادب انسان خودآگاه خداآگاه؛ ادب مع‌الله، ادب عندالله و حریم نگاهداشتن و شریعت محوری در فکر، قول و عمل است. در آینه کربلا و تابلوی عاشورا ادب انسانهای کامل و متکامل، از امام و مأموم به صورت تمام عیار ترسیم و تصویر شده است. عاشورا در حقیقت، فرهنگستان ادب ولایی و توحیدی و ادبستان رحمانی و روحانی است و معلم و مربی، آن انسان کامل و امام زمان عاشورا؛ یعنی حسین بن علی علیه‌السلام و شاگردان ایشان از بنی هاشم (عباس بن علی علیه‌السلام ، قاسم بن الحسن علیه‌السلام ، علی اکبر، زینب کبری علیهاالسلام و...) و غیر بنی هاشم (حر بن یزید ریاحی، زهیر بن قین، حبیب بن مظاهر، ام وهب، جون و...) بوده‌اند. هر کدام از آنان در مرتبه وجودی خود، ادب در برابر ولی‌الله و حجة‌الله، ادب در برابر خدای متعال و ادب حضور عنداللهی را مراعات کرده و حیات طیبه و زندگی پایدار پاک را با واژه ادب تفسیر کردند. ناگفته نماند از باب «تعرف الاشیاء باضدادها» آن سوی جبهه عاشورا؛ یعنی کاروان یزیدی جز حدنشناسی و بی‌ادبی در مقابل «ولی خدا» و شریعت الهی، ظهور دیگری نداشت. پس ادب سرمایه کمال و سعادت انسانی و بحران فیض الهی و مجلای عنایت و بارقه ربوبی است که عده‌ای از عاشوراییان را به دیدار خدا کشاند. در این نوشتار، از ادب، نقش ادب در بیداری، بینایی و گذر از خود به خدا و نیل به فیض لقای رب از رهگذر دیدار امام و ولی خدا سخن رفته است.
آدرس اینترنتی